Zelfs aan koopjes kun je failliet gaan!

Door G. D’Olivat

Heimwee, geur en smaak…chocolade-hagelslag, drop, rookworsten, haring en kroketten, ach zo zijn er aan aantal artikelen die we hier ‘missen’. En natuurlijk de winkels waar je dat allemaal zomaar kunt kopen, de Hema, de Febo en de laatste jaren vooral de Action.
En iedere keer weer als we even in Nederland zijn, dwaal je rond in de ‘winkels van heimwee’.
Je herkent de producten in één oogopslag en alles in je eigen taal.
Er is geen misverstand mogelijk en je ‘hamstert’ om de barre tijden in Frankrijk te overleven
En toen opeens was er de Action. Een voltreffer, want zelfs voor de opening had ‘iedereen’ het er al over.
Met toch een beetje vaderlandse ‘trots’ leg je ze uit dat het hier een Nederlandse keten is met goedkope spullen van schoonmaak tot deco en ‘reglisse’ (drop).
En dan naar binnen! benieuwd naar het assortiment, want hebben ze nou dezelfde spullen of niet?
Het overtrof onze stoutste verwachtingen, zelfs voor Nederlandse begrippen is het grote vestiging. Alles is er, van ‘bakpapier’ tot kantoorartikelen en ‘drop’ en al die decoratiejunk die alsmaar weer verandert met de seizoenen en de hoogtijdagen.
Het liep storm dat was wel duidelijk en het personeel had moeite om de boel bij te benen en de schappen vol te houden.
En terwijl we zo’n beetje tussen de dozen heen manoeuvreren raak ik aan de praat met een van de talrijke personeelsleden. Een groot verschil met Nederland want daar zie je bijna nooit iemand als je iets wilt weten.
Hij wil best even met me van gedachte wisselen zo verscholen tussen al dat karton en dan hoor je gelijk waarom het toch allemaal zo goedkoop is. Leuk voor ‘jullie’ stelt hij, maar niet voor ons. En dan barst hij los.
Niemand heeft hier nog een vast contract en niemand werkt meer dan 24 uur per week. In twee ploegen, een ochtendploeg en een middagploeg, en tussen de middag draait het circus gewoon door.
Allemaal tijdelijke krachten zoals hij, die als ‘decoratieploeg’ telkens weer van vestiging moet wisselen.
Je kan er dus niet van leven van die 24 uur per week stelt hij en als ze bv. In Lyon of nog verder worden ingezet, overnachten we in onze auto’s omdat reis en verblijfskosten niet voldoende vergoed worden.
In Parijs zijn er zelfs medewerkers die maandenlang in hun auto overnachten omdat de huren daar zo hoog zijn dat je er van je leven geen woonruimte vindt. Of het in Nederland ook zo is vraagt hij?
Ik leg hem uit hoe die winkelbaantjes zo geregeld zijn in Nederland. Hetzelfde dus! constateert hij tevreden. Het geeft hem kennelijk een grensoverschrijdend solidariteits-gevoel.
Dan moet hij door met zijn dozen met spullen, gemaakt voor een habbekrats om onze kooplust te bevredigen.
Als we de winkel uitlopen met drop! ja wel en al onze koopjes moet ik denken aan de wijze woorden van mijn pleegmoeder. Pas maar op jongen zelfs aan koopjes kun je failliet gaan!
Ze zou best eens gelijk kunnen hebben en terwijl we onze tassen naar de parkeerplaats zeulen, kijk ik toch besmuikt naar de geparkeerde auto’s achter de ‘Winkel van Heimwee’.
Het personeel zal hier toch ook niet ‘overnachten’ in de winter.
Ik hoop maar van niet.

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.